Olbrzymiokomórkowe zapalenie dużych tętnic

Olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic (GCA) jest pierwotnym, układowym zapaleniem naczyń. Choroba przeważnie występuje u osób w starszym wieku, częściej u kobiet. W ostatnich latach obserwuje się stały wzrost zapadalności na GCA. Istotą schorzenia jest przewlekły, autoimmunologiczny proces zapalny toczący się w ścianie tętnicy, prowadzący do zwężenia bądź całkowitego zamknięcia jej światła. Poważnym następstwem tej choroby może być niedokrwienie narządów, w tym często występująca utrata wzroku oraz, jako wynik osłabienia ściany tętnicy, powstawanie tętniaków aorty. W "klasycznym" przebiegu choroby zapaleniem zostają objęte zewnątrzczaszkowe tętnice głowowe, najczęściej tętnica skroniowa. Ponieważ w rzadszych przypadkach proces zapalny w olbrzymiokomórkowym zapaleniu tętnic może być ograniczony wyłącznie do dużych tętnic, rozpoznanie tej jednostki chorobowej może sprawiać trudności. Wcześnie rozpoczęte leczenie dużymi dawkami kortykosteroidów jest jedynym sposobem na powstrzymanie i przynajmniej częściowe odwrócenie poważnych następstw choroby. Warunkiem wczesnego rozpoznania olbrzymiokomórkowego zapalenia tętnic jest duży stopień świadomości klinicystów zarówno co do klasycznego obrazu choroby, jak i tego rzadziej występującego, przebiegającego z zajęciem dużych tętnic. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek 67-letniej kobiety z rozpoznanym olbrzymiokomórkowym zapaleniem tętnic, przebiegającym z zajęciem łuku aorty, tętnic szyjnych i tętnicy podobojczykowej.