Nieme niedokrwienie to obiektywnie udokumentowana obecność niedokrwienia mięśnia sercowego bez towarzyszącego bólu lub jego odpowiedników. Najczęściej stosowane i najpowszechniej dostępne metody wykrywania niemego niedokrwienia to 24--godzinne monitorowanie EKG metodą Holtera oraz elektrokardiograficzna próba wysiłkowa. Kliniczna istotność niemego niedokrwienia wynika z niekorzystnego wpływu na częstość poważnych, niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak zgon, zawał serca czy udar mózgu. Postępowanie u chorych z niemym niedokrwieniem obejmuje modyfikację czynników ryzyka choroby wieńcowej, farmakoterapię oraz rozważenie rewaskularyzacji mięśnia sercowego w przypadku potwierdzenia istotnych hemodynamicznie przewężeń tętnic wieńcowych. Nie różni się więc istotnie od leczenia objawowej choroby wieńcowej.