Edukacja terapeutyczna jako metoda leczenia chorych na cukrzycę

Cukrzyca jest jednym z poważniejszych problemów zdrowotnych na świecie. Lawinowo narastające wspólczynniki epidemiologiczne, a także inwalidztwo w przebiegu tej choroby wymusiły zmiany w strategii leczenia cukrzycy. Przekształcono tradycyjny "model chorobowy", w którym pacjent odgrywa bierną rolę, w model "terapii własnej" (samokontroli), co sprawiło, że edukacja zdrowotna chorych stała się czynnikiem terapeutycznym. Edukacja terapeutyczna obejmuje poinformowanie pacjenta o istocie schorzenia, przyswojenie przez niego zachowań zdrowotnych opóźniających rozwój powikłań choroby, opanowanie odpowiednich umiejętności manualnych i wytworzenie motywacji do walki z chorobą. Rezultaty edukacji widoczne są zarówno w poprawie wskaźników medycznych, jak i ekonomicznych, co pozwala na znaczne ograniczenie kosztów związanych z diagnostyką i leczeniem choroby. Podstawowym celem edukacji terapeutycznej jest uzyskanie jak najwyższego stopnia samodzielności pacjenta, nauczenie tych działań, niezbędnych do prowadzenia leczenia, których dotychczas chory się nie nauczył. Edukację prowadzi zespół złożony z lekarza diabetologa, pielęgniarki diabetologicznej lub osoby odpowiednio przeszkolonej w zakresie edukacji terapeutycznej, dietetyczki, psychologa i pedagoga. Nauczanie można prowadzić indywidualnie lub grupowo, zaś jego treści i metody powinny być dostosowane do indywidualnych potrzeb i możliwości chorych.