Rola insuliny i jej prekursora - proinsuliny w rozwoju miażdżycy u chorych na cukrzycę

Podwyższone ryzyko rozwoju miażdżycy u chorych na cukrzycę wiąże się z występowaniem zarówno znanych czynników ryzyka miażdżycy, stwierdzanych w ogólnej populacji, takich jak nadciśnienie tętnicze, otyłość androidalna, hipertriglicerydemia, podwyższone stężenie cholesterolu frakcji LDL i obniżone stężenie cholesterolu frakcji HDL, jak również z obecnością czynników swoistych dla cukrzycy, wśród których należy wymienić hiperglikemię, insulinooporność z towarzyszącą jej hiperinsulinemią oraz hiperproinsulinemię. Promiażdżycowe działanie proinsuliny wiąże się przede wszystkim z jej niekorzystnym wpływem na procesy krzepnięcia i fibrynolizy, podczas gdy hiperinsulinemia powoduje ponadto zaburzenia metabolizmu lipidów, bezpośrednio wpływa na ścianę naczyń, ułatwiając powstawanie blaszki miażdżycowej, a także nasila proliferację mięśni gładkich w obrębie tętnic. Pomimo tego, że mechanizmy proaterogennego działania hiperinsulinemii są znacznie bardziej wielokierunkowe niż mechanizmy promiażdżycowego wpływu hiperproinsulinemii, wyniki badań epidemiologicznych wskazują wyraźnie na fakt, że podwyższone stężenie proinsuliny w dużo większym stopniu niż hiperinsulinemia decyduje o występowaniu schorzeń o podłożu miażdżycowym, a zwłaszcza choroby niedokrwiennej serca. Co więcej, sugeruje się, że wysokie stężenie proinsuliny u ludzi zdrowych stanowi wskaźnik zagrożenia chorobą niedokrwienną serca i/lub cukrzycą typu 2, a normalizacja stężenia proinsuliny u chorych, u których występuje jedno z tych schorzeń, może decydować o postępie choroby niedokrwiennej serca lub o rozwoju przewlekłych powikłań cukrzycy.