Diagnostyka i leczenie miopatii zapalnych

Do miopatii zapalnych, stanowiących grupę chorób o podłożu autoimmunologicznym, należą: zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie wielomięśniowe oraz wtrętowe zapalenie mięśni. Mogą one występować jako postacie izolowane lub współistnieć z układowymi chorobami tkanki łącznej, z innymi procesami immunologicznymi lub z procesem nowotworowym. W patogenezie tych chorób uczestniczą mechanizmy komórkowe albo humoralne, wśród których ostatnio podkreśla się rolę antygenu MHC-1 (major histocompatibility complex-1). Podstawowe kryteria diagnostyczne obejmują: symetryczne
osłabienie mięśni z przewagą w grupach ksobnych, charakterystyczne zmiany w badaniu elektromiograficznym (uszkodzenie miogenne z obecnością potencjałów denerwacyjnych), podwyższone stężenie enzymów mięśniowych oraz obecność zmian zapalnych w biopsji
mięśnia. Stosowane leczenie to przede wszystkim kortykosteroidoterapia, niekiedy w terapii skojarzonej z innymi lekami immunosupresyjnymi. Powoduje to wyleczenie lub poprawę stanu chorego z zapaleniem skórno-mięśniowym i wielomięśniowym, natomiast jest nieefektywne we wtrętowym zapaleniu mięśni.
Słowa kluczowe: miopatie zapalne, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie wielomięśniowe, wtrętowe zapalenie mięśni, leczenie