Leczenie przewlekłej białaczki limfatycznej na podstawie aktualnych wyników badań klinicznych

Przewlekła białaczka limfatyczna wiąże się z akumulacją dojrzałych, spoczynkowych komórek limfoidalnych o niskim wskaźniku mitotycznym. Powoduje to stosunkowo niewielką wrażliwość na większość stosowanych klasycznych cytostatyków. Strategie terapeutyczne stosowane w przewlekłej białaczce limfatycznej są zróżnicowane i uzależnione głównie od zaawansowania klinicznego i dynamiki procesu chorobowego. U wielu pacjentów charakteryzujących się niskim stopniem zaawansowania choroby przyjmuje się postawę wyczekującą do czasu progresji.
Do leków stosowanych w przypadku progresywnej postaci przewlekłej białaczki limfatycznej należą środki alkilujące, analogi nukleozydów purynowych (PNA), a także przeciwciała monoklonalne przeciw antygenowi CD20 (rituksimab) oraz przeciw antygenowi CD52 (alemtuzumab). W badaniach randomizowanych wykazano, że u pacjentów otrzymujących PNA występuje większy odsetek odpowiedzi na leczenie niż u chorych, u których stosowano leki alkilujące. Za pomocą PNA częściej uzyskuje się również całkowite remisje oraz wydłużenie okresu wolnego od nawrotu choroby. Przeciwciała monoklonalne, zwłaszcza alemtuzumab, są skuteczne u pacjentów z nawrotem przewlekłej białaczki limfatycznej oraz w przypadku oporności na PNA. Rituksimab jest bardziej skuteczny, jeśli jest stosowany łącznie z PNA.
Słowa kluczowe: przewlekła białaczka limfatyczna, leki alkilujące, analogi nukleozydów purynowych, przeciwciała monoklonalne