Jadłowstręt psychiczny - ciągłe wyzwanie dla współczesnej medycyny

W niniejszym artykule przedstawiono aktualny stan wiedzy na temat etiologii, obrazu klinicznego oraz
leczenia jadłowstrętu psychicznego, który mimo postępu medycyny wciąż uznaje się w krajach uprzemysłowionych za jedno z najgroźniejszych przewlekłych schorzeń u dziewcząt i młodych kobiet. Jedną z przyczyn takiej sytuacji jest nadal niejasna etiopatogeneza zaburzenia. Oprócz czynników psychologicznych i społeczno-kulturowych jako przyczyny anoreksji uwzględnia się także czynniki genetyczne i biologiczne. Interesujące wydają się wyniki najnowszych badań dotyczących roli neuropeptydów (głównie leptyny, greliny i oreksyn) w powstawaniu zaburzenia. Część badaczy uważa, że patologia ośrodkowego układu nerwowego jest w jadłowstręcie cechą przedchorobową i inicjuje wystąpienie schorzenia. Złożony obraz kliniczny anoreksji, który tworzą liczne objawy somatyczne oraz psychiczne (w niektórych przypadkach nawet łącznie z objawami psychotycznymi), sprawia, że leczenie zaburzenia jest wieloetapowe i wymaga udziału specjalistów wielu dziedzin. Niekiedy nawet konieczne jest leczenie przymusowe. Niestety, dotychczasowe efekty terapii jadłowstrętu są niezadowalające, co zmusza do udoskonalania starych metod leczenia oraz poszukiwania nowych. W najnowszych doniesieniach wykazano pozytywne efekty terapii anoreksji lekami przeciwpsychotycznymi
nowej generacji, jednak w celu potwierdzenia ich skuteczności niezbędne są dalsze randomizowane
badania kontrolowane placebo.
słowa kluczowe: jadłowstręt psychiczny (anorexia nervosa), etiopatogeneza, objawy, leczenie