Rola psychologa klinicznego w praktyce ogólnolekarskiej

Współpraca pomiędzy psychologiem klinicznym a lekarzem psychiatrą ma bogate tradycje i wzajemne oczekiwania pomiędzy tymi specjalistami są dla obu stron jasne i wyraźnie określone. Natomiast rola psychologa klinicznego w praktyce lekarza ogólnego nie zawsze jest jasna, a zakres kompetencji psychologa jest często niedookreślony. Celem niniejszego artykułu jest więc wskazanie na obszary kliniczne, z którymi spotyka się w swojej praktyce lekarz POZ, a w rozwiązaniu których przydatna może być pomoc psychologa. Psycholog kliniczny może pomóc lekarzowi w postawieniu prawidłowej i precyzyjnej diagnozy w zakresie określenia stopnia niedorozwoju
umysłowego. Może dokonać dokładnego opisu zaburzeń wyższych czynności nerwowych (sprawności mowy, pamięci, uwagi itp.). Taki opis zaburzeń może być przydatny dla kontroli efektów leczenia, rehabilitacji, a także może być wykorzystany dla celów orzeczniczych. Badania psychologiczne osobowości mogą pomóc lekarzowi w rozpoznaniu zaburzeń psychicznych, a także mogą określić rolę czynników emocjonalnych w mechanizmie powstania i utrzymywania się zaburzeń psychosomatycznych. W pracy wskazano też na terapeutyczną rolę psychologa klinicznego. W ostatniej części artykułu omówiono kryteria formalnej oceny kompetencji zawodowych psychologa klinicznego.